Jump to content

Search the Community

Showing results for tags 'Midway'.

More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Content Type


  • Forum
    • English Speaking Forum
    • Deutschsprachige Community
    • Polska Społeczność
    • Česká a slovenská komunita
    • Communauté francophone
    • Comunità Italiana
    • Comunidad de habla española
    • Türkçe Topluluk
  • Mod Section
    • Rules, Announcements and General Discussion (English)
    • Modding Tutorials, Guides and Tools (English)
    • Interface Mods
    • Visual Mods
    • Sound Mods
    • Modpacks
    • Other Mods and Programs
    • Archive
  • Historical Section


  • Community Calendar
  • This Day in History

Find results in...

Find results that contain...

Date Created

  • Start


Last Updated

  • Start


Filter by number of...


  • Start





Website URL








Found 10 results

  1. RamboCras

    Midway TB, 1 squadron

    Hi, Upgraded my carrier to Tier 10 (mostly by playing battleships), watch some instruction video's and noticed that in all of them, there were 2 squadrons of Torpedo bombers. However, from the different selections, I can select, none have 2. I can only choose between 1 or no squadrons of TB? Has this been changed in some update?
  2. Every time I study the list of the opposing force and see it includes an Essex, or worse, a Midway, I scold myself for not sacrificing a goat to the Muses of MatchMaking. The match is usually spent checking the skies and minimap in a paranoid manner, and when the aircraft appear, as they always do, I pray they go for someone else... On a serious note though, I was wondering what could be done about the threat these USN carriers pose. I have started to encounter them on occasion while playing T8 and can't help but feeling vulnerable and oftentimes helpless, even in a cruiser or destroyer. I attempt to stick close to friendly cruisers, within a few kilometres, as well as being within the AA bubble of other friendly ships. When the torpedo planes come for me I attempt to maneouvre without leaving me isolated from my allies, but it does not seem to help much. I might have success against the first squadron, the second squadron is always there to finish the job, allied fire support be damned. If they catch me with my pants down I am double-dipped, end of story. Carrier players on these tiers tend to be very competent, and I have found no counters to survive sustained aerial assaults on the team. So I thought, what better place to ask for advice on what to do than the Carrier subsection of the forum? Is there anything that can be done that I am not already doing? Aside from sacrificing that goat that is. Cheers, M
  3. Hey Guys, just got my Midway today. Currently I am still going with the "standard" Captains Skill's, which in my opinion are: But I am not sure about those. When I skilled like that I had a balanced setup between Fighters/Torpedo-/Divebombers in mind, like 1/2/2 or maybe even 2/1/2. Lastly I was playing against some Japanese Tier X CVs and it didn't go so well. Of course they outnumber our planes 3:2 but that really is becoming an issue if the IJN CV is attacking you directly. Even with a 2 Fighter-Setup (2/1/2) you just cant shoot down enough of his Torpedobombers and you will definitely get torped or set on fire by his Divebombers. So I was thinking about the 3/0/2 Setup (3 Fighters, no Torpedo- and 2 Divebombers). Now this would really be an defensive setup specifically geared against high-Tier IJN Carriers with a "Protector" role in mind. But with such a Setup you are going to need a different skill, and even a different module/upgrade layout. Right now I am using this Upgrade-Setup (Keeping in mind the balanced 2/1/2 or 1/2/2 loadout) But if I swap to the "Defensive" 3 Fighter 2 Divebomber Loadout I wont need the +15% Survivability for Attack Planes (Torpedo- and Divebombers). I could, and would, swap that for the +20% AA-Guns effectiveness emphazising on the defensiveness of the loadout, since the +5% Speed for Airplanes won't make such a difference because most of the time you will be intercepting and not following the enemy planes. The other upgrade in question is the Flight Control Modification which provides -10% servicing time. I could swap that to +20% Fighter survivability, but keep in mind that with a defensive loadout and against IJN Carriers you will most likely not battle his Fighters but rather his Dive- and Torpedobombers, so it could be better to have your fighters out faster after they reloaded when they killed the first wave. Now lets get back to the Captain's Skills. With a defensive 3/0/2 Loadout we won't need the first three tiers of skills I have currently put points in. In the first tier I would rather pick "Basic Firing Training" for better secondary and AA-Guns, again reinforcing the defensive concept. Second tier would be "Fire Prevention" because we won't have any Torpedobombers anyways. Third tier... this is a tricky one.. or maybe not since our Fighters are faster than any other plane in the game, so technically speaking the skill "Dogfighting Expert" would not provide any bonus. So I guess we would pick "High Alert" (-10% Reloading time for Damage Control Party), it seems like any other skill would be less beneficial. So, TLDR: I don't think it is a good idea to put the Midway into the role of a Strike-Carrier, meaning a 1/2/2 setup (1 Fighter, 2 Dive- and 2 Torpedobomber). Because any IJN Carrier can fulfill that role better and as soon as you get matched up against one you will be the less effective CV. Since the Midway has top-notch AA armament it should be better to built on its strength rather than trying to overcome its weaknesses. What do you think? Suggestions, Hints and Opinions welcome! Cheers Noray
  4. So, let me just leave a quick note here, I was really excited to test the Midway, and tbh it looks great, I had hoped for the angled flight deck (the way most modern CVs look), but a quick google search then told me that the Midway was retrofitted in 1958 and only then got that "modern" look. However, I noticed that the F2H Banshee, Midway's upgraded fighters are still lacking their sounds (or is it just me?). Those are jet fighters but they sound like the older propeller planes... and I was really hoping for the cool roaring sound of jet engines strafing over some DDs... But I guess WG will implement this later? The other thing that bugged me a little about the Midway is its flight mods: The Standard one: 2F-1TB-2DB Fighter: 3F-2DB Bomber: 2TB-3DB So, the Fighter and the Bombers mods are exactly the same as for the Essex... which is a shame in my opinion, but what do you think?
  5. Alipheese_XV

    Nur noch Midways?

    Eine simple Frage: Gibbet echt nur noch Midways auf Tier 10? Bin ich der einzige Trottel, der (versucht) seine Hakuryu auszufahren? Ja, bevor jemand in meine Stats schaut, meine bisherige Bilanz mit Haku ist nicht nur bescheiden, sondern gravierend schlecht! Ich weiß es selbst... Ist das wirklich so krasser unterschied zu Tier 9 Taiho? Und dann im MM 3 von 5 Spielen gegen die Top 10 Player mit ihren Midways... die werden sich gefreut haben PS: Muss ich mich aber denn dann wirklich noch vom Gegenüber auslachen lassen?
  6. Albor13


    MIDWAY Pięć minut, które zmieniły bieg wojny na Pacyfiku wg Karol123 autora bloga z serwisu Salon24.pl Na Drugą Wojnę Światową wielu Europejczyków patrzy poprzez pryzmat potężnych zmagań lądowych i lotniczych mających miejsce dosłownie na progach ich domów. Fronty szły w jedną i drugą i trzecią stronę, bomby, pożary, Powstania, okupacje, pacyfikacje, eksterminacje, partyzantki, wywiady, Enigma, Bitwa o Anglię , Stalingrad, Kursk, Afrika Korps, Sycylia, Normandia, Linia Gustawa, Berlin , ruski żołnierz z kilkoma zegarkami na ręku itp. Prawie każdy ówczesny Europejczyk doświadczył jej w taki czy inny sposób bezpośrednio a kolejne pokolenia wychowywały się na relacjach i wspomnieniach. Żywa historia, żyjące wspomnienia, pomniki, groby, obchody. WWII to jednak także zapomniana i trochę pomijania, ze zrozumiałych zresztą powodów, wojna na Pacyfiku i Dalekim Wschodzie. Rozpoczęta 7 grudnia 1941 roku (lub 8 w Japonii) była na tyle odległa, aby w Europie nie wzbudzać zbytnich emocji, oprócz obywateli Imperium Brytyjskiego, bo lanie na Malajach i klęski w działaniach morskich dotyczyły ich co nieco. Do wojny tej przeciwnicy przygotowywali się od dawna, choć Ameryka przybrała maskę pacyfizmu a Japonia maskę z teatru kabuki. Rozważania na temat kto, kogo, po co, jak i dlaczego zajmują opasłe tomy napisane w trakcie, po i przed. W rezultacie procesów, zjawisk i wydarzeń w tych tomach opisanych rozlegle obszary Pacyfiku stały się areną działań morskich o niespotykanej w dotychczasowej historii skali i zaciętości. Aczkolwiek prognozy długookresowe nie były dla Japończyków sprzyjające to jednak blitzkrieg w Azji Południowo-Wschodniej oraz stworzenie w miarę realnego zagrożenia dla Indii i Australii nie pozostały bez wrażenia, co mogło zaowocować określonymi korzyściami dla Imperium. A po tryumfach z początku 1942 roku rozciągało się ono całkiem ładnie, patrz mapka poniżej, sytuacja była rozwojowa (w ich mniemaniu przynajmniej). Niespodziewanie mały niefart. Lądowanie w Port Moresby na Nowej Gwinei, omalże u wrót Australii, zostaje odwołane. W bitwie na Morzu Koralowym Japończycy tracą pierwszy w tej wojnie lotniskowiec, ich pokładowe siły lotnicze zostają znacznie przetrzebione, szanse na sukces operacji -znikome. Fakt, Yamamoto trochę zlekceważył Jankesów, wydawało mu się, że floty przeznaczone do desantu i jego osłony wystarczą a oni się zawzięli. Jeden to nawet tak bardzo, że w locie nurkowym z dużej wysokości zwolnił swoją półtonową bombę dopiero 180 metrów od pokładu wrogiego lotniskowca. Trafił, wyłączył okręt z akcji, ale wyprowadzając na bardzo małej wysokości dostał się pod ogień artylerii plot oraz w obręb wybuchu własnej bomby i zginął. John Powers się nazywał, ot postanowił nie chybić. To był początek maja 1942. Myliłby się ktoś sądząc, że Amerykanie wyszli ze starcia bez szwanku. Po licznych szwankach zatonął lotniskowiec ‘Lexington’ a drugi, ‘Yorktown’ jakoś się dokolebał do Pearl Harbor pomimo poważnych uszkodzeń. Ledwo tam dotarł a już na tapecie była nowa japońska impreza: Midway! Sam atol zapomniany przez długie lata po odkryciu był forpocztą amerykańską w łańcuchu wysp i wysepek należących do archipelagu hawajskiego. Specyfiką jego położenia była mniej więcej równa odległość od Azji i Ameryki, stąd nazwa. Znajdowała się tam niewielka amerykańska baza wodnopłatowców i okrętów podwodnych oraz stacja bunkrowa istotna dla uzupełniania paliwa w lotach i rejsach transpacyficznych. Po wybuchu wojny siły lotnicze atolu zostały wzmocnione i w czerwcu 1942 liczyły 83 samoloty myśliwskie, bombowe i torpedowe. Była to mieszanina lotnictwa Armii, Marines i Marynarki, którą charakteryzował w większości przestarzały sprzęt oraz mało doświadczony personel. Wielkość atolu, pokazanego na mapce poniżej, uniemożliwiała w praktyce powstanie bardziej okazałych instalacji wojskowych, ale i tak wsadzono w niego miliony. Dlaczego więc atol ten okazał się na tyle atrakcyjny, aby stać się celem kolejnej japońskiej operacji desantowej, opracowanej przez admirała Yamamoto i jego sztab a ujętej w ramy tzw. Planu MI? Otóż na przełomie marca i kwietnia 1942 Flota Imperialna i siły lądowe stanęły przed problemem wyboru dalszych celów strategicznych w prowadzonej wojnie. Inicjatywy na Oceanie Indyjskim, jakkolwiek zaowocowały anihilacją marynarki brytyjskiej oraz doprowadziły do zdobycia Birmy nie rokowały na dłuższą metę miedzy innymi z powodu niemieckiej informacji o porzuceniu Bliskiego Wschodu jako kierunku strategicznego. Parcie na Indie/Cejlon straciło w dużej części sens. Aczkolwiek sukcesy militarne dawały podstawy do zadowolenia i nawet zarozumiałości to jednak dowódcy tacy jak admirałowie Nagano, Yamamoto, Fukudome i Ugaki czy generał Tanaka mieli świadomość ogromu zadania, jakim było osiągniecie strategicznego rozstrzygnięcia w starciu z przeciwnikiem, którego siły militarne zostały wprawdzie poważnie naruszone, ale potęga ekonomiczna wcale i nie wyglądało na to, aby mogła kiedykolwiek być. Powstał więc koncept sprowokowania Amerykanów do bitwy morskiej, której głównym celem miało być zniszczenie ich lotniskowców będących podstawą działań zaczepno-obronnych na Pacyfiku w połączeniu z możliwością pozyskania kolejnych zdobyczy terytorialnych. O ile idea wydawała się sensowna i nie budziła kontrowersji to wybór sposobu, w jaki miała być zrealizowana odbywał się wśród sporów pomiędzy konkurującą ze sobą admiralicją i generalicją. Otóż Yamamoto zaproponował zajęcie atolu Midway, co rzuciłoby wyzwanie, którego Amerykanie nie mogli w jego mniemaniu nie podjąć. Pomimo uzasadnionej krytyki np. ze strony admirała Fukudome m.in w wyniku intryg i tarć wewnętrznych propozycja Yamamoto nie została zablokowana i sam admirał Nagano przedstawił ją 16 kwietnia cesarzowi jako część większej akcji jakoby skierowanej przeciwko Hawajom, wiedząc zresztą, ze te plany ‘hawajskie’ mocno naciągane były. Jednakże losy planu MI nie były jeszcze całkowicie przesądzone, gdy w sukurs przyszli mu bezwiednie Amerykanie. 18 kwietnia 1942 16 amerykańskich bombowców B-25 Mitchell, które wystartowały z lotniskowca ‘Hornet’ około 650 mil od Wysp Japońskich zbombardowało niespodziewanie Tokio i inne miasta japońskie. Szkody były symboliczne, ale efekt psychologiczny i propagandowy piorunujący. ‘Cesarz w niebezpieczeństwie’ miał jakoby zakrzyknąć Yamamoto na wieść o nalocie. Psikus polegał na tym, że bombowiec średni B-25 nie był samolotem pokładowym i uważano powszechnie, w tym w Japonii, że nie jest w stanie wystartować z pokładu lotniskowca. To, że pułkownik Doolittle i jego załogi potrafili tego dokonać (po raz pierwszy i ostatni zresztą) było wielkim zaskoczeniem. Nie należy się więc dziwić dowódcom japońskim, którzy doszli do wniosku, że samoloty te musiały wystartować z.... Midway! Plan MI zrealizował się więc w postaci kilku flot japońskich zmierzających w kierunku atolu po wypłynięciu z Japonii i wyspy Guam w dniach 28/29 maja 1942. Jeśli już ktoś kiedyś w historii rzucał jakieś kości to i wtedy na Pacyfiku zostały one rzucone również, chociaż nie było tam Rubikonu. Yamamoto liczył na zaskoczenie, zakładał, że amerykańskie lotniskowce zjawią się na placu boju już po osiągnięciu wyznaczonych pozycji przez zespoły japońskie z kido butai, czyli grupą uderzeniową lotniskowców admirała Nagumo na czele. Idealnie nastąpić to miało już po zajęciu atolu. Wczesne ostrzeganie miały zapewnić japońskie okręty podwodne. Podobnie jak w przypadku Portu Moresby i Morza Koralowego cel japońskiego ataku nie był jednak nieznany Amerykanom. Dzięki złamaniu przez kryptologów kodu japońskiej marynarki JN-25 (nie mylić z kodem purpurowym, dyplomatycznym) udało się, nie bez pomocy sprytnego fortelu, ustalić, że obiektem zainteresowania oznaczanym w depeszach kryptonimem AF było właśnie Midway. W rezultacie 3 amerykańskie lotniskowce admirałów Fletchera i Spruance znalazły się w pobliżu atolu przed pojawieniem się floty Nagumy i przed rozlokowaniem się w rejonie japońskich okrętów podwodnych. Scena i dekoracje zostały przygotowane. Siły oponentów były prawie równe, ale Japończycy o tym nie wiedzieli. 4 czerwca walki rozpoczęły się na dobre od japońskiego bombardowania atolu przez samoloty pokładowe około godziny 6:35. Wczesne dostrzeżenie Japończyków przez radar umożliwiło poderwanie w powietrze wszystkich sił lotniczych atolu, ich część miała go bronić, część atakować flotę przeciwnika. W wyniku akcji japońskiej infrastruktura obronna poniosła znaczne straty ale ani pasy startowe ani żywotne partie pozycji obronnych nie zostały naruszone. Dowodzący akcją porucznik Tomonaga sugeruje w swoim raporcie ponowny atak na Midway a Nagumo poleca przezbroić rezerwowe eskadry w bomby burzące mając mgliste wiadomości o obecności sił amerykańskich. Wykrycie lotniskowców Nagumo przez łódź latającą ‘Catalina’ o 5:20 dało Fletcherowi sygnał do przygotowania eskadr z lotniskowców ‘Enterpise’ i ‘Hornet’ do ataku. Tak więc w czasie gdy samoloty japońskie biorące udział w nalocie na Midway były w drodze powrotnej na macierzyste okręty w powietrzu znajdowały się już samoloty amerykańskie które od 7:05 do około 8:40 przeprowadziły kilka nieskoordynowanych ataków na japońskie lotniskowce. Warto odnotować, że w tym czasie Nagumo wiedział już o obecności amerykańskich lotniskowców w rejonie i rozkazał przezbrojenie eskadr zapasowych na wszystkich lotniskowcach ponownie w torpedy i bomby ppanc. Pierwszymi które spróbowały przedrzeć się przez japońską obronę przeciwlotniczą było 6 torpedowych ‘Avenger’-ów i 4 B-26 uzbrojonych w torpedy które wystartowały z Midway jeszcze przed nalotem. Bezskutecznie. Tuż przed 8:00 na scenie pojawia się 16 bombowców nurkujących ‘Dauntless’ majora Hendersona z sił powietrznych Marines z Midway. Te znakomite w swojej klasie samoloty (rysunek poniżej) wykazały już swą wielką wartość bojową w bitwie na Morzu Koralowym, jednakże sam samolot to nie wszystko. No właśnie! Henderson nie decyduje się na typowy atak lotem nurkującym, gdyż jego piloci należą do najsłabiej wyszkolonych w siłach amerykańskich. Podejmuje decyzję, jak się okazało fatalną, atakowania z lotu ślizgowego. Tak więc japońscy piloci z CAPs (Combat Air Patrols) i artyleria przeciwlotnicza zamiast spadających z nieba pod stromym kątem, prawie niemożliwych do trafienia samolotów widzą łatwy cel. Henderson zostaje zestrzelony tak jak i większość jego podwładnych, jedynym efektem jest kilka bomb wybuchających spektakularnie w pobliżu lotniskowca ‘Hiryu’. Podobne, zerowe rezultaty osiągają w tym samym czasie ‘latające fortece’ B-17 bombardując z wysokiego pułapu oraz stare samoloty torpedowe US Marines „Vindicator” majora Norrisa i okręt podwodny USS ‘Nautilus’, który również starał się zaatakować siły japońskie. W tym czasie kido butai jest zmuszona do gwałtownego manewrowania w celu uniknięcia zrzucanych bomb i torped co powoduje, że samoloty które wróciły z nalotu na Midway muszą czekać na lądowanie. Na wszystkich lotniskowcach odbywają się natomiast starty i lądowania myśliwców CAP. Z tego względu przyjmowanie powracających samolotów kończy się około 9:10 dosłownie na minuty przed pojawieniem się kolejnej fali samolotów amerykańskich. To nadciągały torpedowe ‘Devastatory’ porucznika Waldrona z lotniskowca ‘Hornet, porucznika Lindseya z ‘Enterprise’ i majora Masseya z ‘Yorktowna’. Obrona japońska działa jednak wyśmienicie, zestrzeliwuje wszystkie 15 maszyn Waldrona, z całej eskadry ratuje się tylko jeden pilot. Pozostałym formacjom nie wiedzie się lepiej, japońskie ‘Zera’ są wszędzie (ale nisko nad wodą). Gdy na niskich pułapach rozgrywał się dramat samolotów torpedowych wysoko nad głowami załóg japońskich, niedostrzeżone ani przez patrole lotnicze ani przez obsadę dalmierzy artyleryjskich pojawiają się znane nam już bombowce nurkujące ‘Dauntless’ z lotniskowców ‘Enterprise’, kapitana McClusky i ‘Yorktown’ kapitana Leslie. W sumie potężna siła 54 bombowców widząca pod sobą na nieruchomej z tej wysokości tafli morza prawie puste pokłady lotniskowców Nagumy. Jest godzina 10:22 gdy okrzyki alarmu rozlegają się na pokładach japońskich okrętów, ale czasu na reakcję praktycznie już zabrakło. Zanim dane celów zostaną przetworzone na informacje dla artylerii przeciwlotniczej, zanim samoloty osłony wzbiją się na te kilka tysięcy stóp miną minuty. Tym razem nie ma podobnych dylematów jakie miał Henderson, piloci ze wspomnianych lotniskowców to elita w tym zawodzie. Prawie bez przeciwdziałania wroga jeden po drugim wchodzą w lot nurkowy wybierając często jako obiekt celowania czerwone ‘słońca’, hinomaru, wymalowane na pokładach startowych japońskich lotniskowców ‘Akagi’, ‘Soryu’ i ‘Kaga’. I choć piloci japońscy dokonują cudów akrobacyjnych aby dotrzymać kroku spadającym stromo ‘Dauntlessom’ nie są w stanie zapobiec nieuchronnemu. W ciągu kilku minut losy kido butai są praktycznie rozstrzygnięte. Atak na ‘Akagi’ został przeprowadzony tylko przez 3 samoloty, gdyż pozostałe maszyny z grupy Richarda Besta dołączyły w wyniku nieporozumienia do nurkowców atakujących lotniskowiec ‘Kaga’. Best widząc to w ostatniej chwili zmienił obiekt ataku ale był to atak omalże doskonały, nie na darmo Best cieszył się opinią najlepszego pilota bombowców nurkujących w Navy. Utrzymując formację (prowadzący plus dwóch bocznych) do końca lotu nurkowego uplasowali swoje 1000 funtowe bomby również w ‘literę V’ jak pokazuje poniższy szkic. Skutki okazały się dla okrętu flagowego admirała Nagumo fatalne, choć nie od razu. Bomba zrzucona przez Besta trafiła w krawędź podnośnika samolotów i jej wybuch spowodował pożar na pierwszym pokładzie lotniczym(hangarze) a później na drugim, znajdującym się poniżej. Zaczęły palić się i eksplodować samoloty przygotowywane do przetransportowania na pokład startowy oraz zgromadzone bomby i torpedy. Pożarów tych, pomimo heroicznych wysiłków załogi, nie udało się opanować. Druga bomba otarła się dosłownie o pokład startowy i wybuchła w wodzie w okolicach rufy a właściwie pod nią i zablokowała mechanizmy sterów tak, że nawet ręczne ich ustawianie stało się niewykonalne, ‘Akagi’ został wyłączony z akcji, jak się później okazało- na zawsze. Ot fatum, potem historycy zastanawiali się jaki byłby dalszy przebieg bitwy gdyby Best chybił. Dwa kolejne lotniskowce, ‘Kaga ‘ i ‘Soryu’ spotkał podobny los gdy każdy z nich otrzymał kilka ciężkich bomb rujnujących pokłady lotnicze i powodujących rozległe pożary. Zemściła się decyzja o przezbrajaniu samolotów na wszystkich lotniskowcach, nieodesłane do magazynów amunicyjnych bomby i torpedy wybuchały potęgując efekty pożarów. Pomimo braku uszkodzeń w częściach podwodnych w ciągu godzin lotniskowce stały się wypalonymi wrakami które zostały w rezultacie dobite przez Japończyków torpedami z niszczycieli. I chociaż brawurowe akcje lotników z lotniskowca ‘Hiryu’ (wkrótce również zaatakowanego, trafionego czterokrotnie i w rezultacie samozatopionego) obezwładniły amerykański lotniskowiec ‘Yorktown’ bitwa była rozstrzygnięta. Znajdujące się w powietrzu samoloty japońskie nie miały już gdzie lądować i walka toczyła się tylko o wyłowienie z morza jak największej liczby wodujących lotników. Aczkolwiek część dowódców japońskich widziała jeszcze szanse rewanżu w nocnej bitwie jednostek nawodnych gdzie przewaga ogniowa oraz ‘długie lance’ czyli torpedy wzór 93 mogły przechylić w ich mniemaniu szalę na korzyść marynarki cesarskiej to Yamamoto złudzeń takich nie pielęgnował i nakazał generalny odwrót w czasie którego utracono jeszcze ciężki krążownik 'Mikuma' a kilka innych okrętów zostało uszkodzonych. W kraju ogłoszono kolejne świetne zwycięstwo sił morskich a tych co za dużo wiedzieli wysłano daleko od wysp macierzystych. Dla floty cesarskiej strata czterech lotniskowców była ciosem po którym się już nigdy nie podniosła do dawnej świetności. Jednostki oddawane do służby po Midway, zarówno nowe jak i przebudowywane nie mogły wypełnić tej luki. Amerykanie zaczęli natomiast wprowadzać do akcji jednostki klasy ‘Essex’, od grudnia 1942. I choć strategicznie Midway ledwie przywróciło w owym okresie jaką taką równowagę sił i wiele jeszcze krwi przelano na wyspach i archipelagach Pacyfiku to kręgosłup IJN został przetrącony. Straty ludzkie, zwłaszcza wśród wyszkolonych pilotów były bolesne (110 ludzi), ale nie druzgocące. Dopiero wyniszczające walki na Wyspach Salomona spowodowały pogrom personelu lotniczego japońskiej marynarki. Bardziej dotkliwa okazała się strata 721 mechaników i techników pokładowych których ze względu na wąska specjalizację i ogólny niski poziom wykształcenia technicznego w Japonii trudno było zastąpić. Ogółem marynarka japońska utraciła w bitwie 3051 ludzi, w tym 2181 na lotniskowcach (w porównaniu do 307 po stronie amerykańskiej). Przyczyny tak bolesnej porażki były analizowane wielokrotnie, strona japońska starała się usprawiedliwiać błędy zarówno koncepcyjne jak i taktyczne oraz pokazywać co by było gdyby ich nie było. Czyli jak to niewiele brakowało aby dali Jankesom popalić (patrz np. wspomnienia Fuchidy). Amerykanie widzieli w wydarzeniach pod Midway prawie ‘cud mniemany’ , który pomógł im w pokonaniu przeważającego wroga, zapominając równocześnie o własnych pomyłkach itd. Obojętnie jednak jaki był splot korzystnych lub nie okoliczności rozstrzygający okazał się jeden kilkuminutowy (no w sumie może ciut dłuższy) atak kilkudziesięciu samolotów. Ach, ci wspaniali mężczyźni w swych latających maszynach (20th Century Fox, 1965). PS. Dla miłośników wojen morskich jeszcze szkic trafień w lotniskowiec ‘Kaga’.
  7. RamirezKurita

    Late war AA artillery DPS values

    Everyone knows the endless threads about how the Essexes and Midways are far more powerful than the lowly Taihous and Hakuryuus, there's so many of them that even players who are nowhere near T9 and T10 have no doubt read them and probably commented on them (myself included in that), so I did a bit of looking into reasons for this to be the case (beyond the whole differences in aircraft). Something that I came across is how the Japanese 10cm twin mounts are actually terrible AA guns with only 2.25 DPS per barrel against aircraft, which strikes me as odd because historically they were among the best AA artillery of the time because of a high muzzle velocity and good rate of fire. In game, they are notably worse than the US 5"/38 and the IJN 12.7 cm guns, both of which have 3 DPS per barrel with the same range. It means that the Taihou has less long-range AA DPS than the Shoukaku. This also affects the Zao to a lesser degree, but the carriers have far more 10cm guns so they suffer far more from having these weapons. The Midway's and Montana's 5"/54s are also no better than the 5"/38s, which strikes me as being a little odd. If the 10cm twin mounts were to be notably buffed in AA DPS it would help close the gap between IJN and USN carriers, as the IJN carriers carry far more artillery than the USN ones, with the Midway only carrying 18 guns compared to the 24 of the Hakuryuu. Increasing the DPS of both the IJN and USN guns would also bring them more in line with the late/post war AA artillery on the Kutuzov, which manages 7.5 DPS per barrel, if the Hakuryuu's 10cm guns managed the same DPS it would have 180 DPS within a 5km range, enough to seriously threaten even the Midway's aircraft when combined with escorts, while the Taihou would have 120 DPS, again giving it a notable advantage against the Essex, while the Midway would have 135 long range DPS (notably lower than the IJN's 180) and the Montana 150 (giving the Montana a significant AA advantage over the Yamato). It would also make the Akizuki-class destroyers actually useful if they ever plan to add them into the game, as they were dedicated AA destroyers but only having 18 long range DPS with current values would be a waste of space, but with the buffed damage they would have 60 DPS, making them actually useful AA platforms if they also have defensive fire. Alternatively, rather than giving them all the same DPS, the later guns could have different combinations of range and DPS, with the longer range ones having lower DPS and vice-versa, as long as they are overall balanced against each other. TLDR - Buffing the other late/post war AA artillery to bring them in line with the Kutuzov's AA artillery would help top tier balance by generally weakening carriers at T9/T10, buffing the IJN carriers compared to their USN counterparts at those tiers and buffing the Montana compared to the Yamato, with the minor side effect of slightly buffing the Zao's AA suite, effectively fixing the problems that are most complained about in T10 games.
  8. _sxe_

    Tier X CV Vergleich

    Ist das eigentlich beabsichtigt oO Ich kann ja alle Sympathien und Hasstriaden über das IJN Striker Setup nachvollziehen ;) Grinde mir ja die IJN Carrier selber wie in der CBT jedoch ist mir jetzt mal im Vergleich aufgefallen das die Hakuyru "nur" 100 Flieger an Bord hat, jedoch die Midway 136 Nach Adam Riese hat man also bei den Japanern mit 7 Staffel a 4 Fliegern 28 Flieger Gleichzeitig in der Luft wobei man jetzt gewzungen ist auf eine TB oder SB Staffel zu verzichten da man Minimum eine JS mit nehmen muss - das die JS bei den Japanern für´n [edited] sind muss ich ja nicht extra erwähnen - also hat man Effektiv 24 Flieger in Luft mit denen man was ausrichten kann da die eigene JS zumindest bei mir nur übern eigenen Träger bleibt als zusätzliche AA ... Wenn man jetzt von den 100 Fliegern sagen wir mal 4 Staffeln für Jäger Abzieht (nach dem Tot spawnen sie ja erneut), ( Wieviele es sind kann ich nicht sagen hab seid 4.0 noch kein Tier X Träger gehabt ^^) fehlen schon mal 16 Flieger die man Quasi Verschenkt - haben wir also 86 Flieger sprich man kann mimimun 3x Alle Angriffstaffeln Verlieren bevor man auf Notbesetzung Fliegt und keine Vollen Staffeln mehr rausschickt oder halt Weniger Bei der Midway sind wir bei 5 Staffeln a 6 Flieger bei 30 Fliegern in der Luft gleichzeitig - ich sage gleich ich habe kein richtigen Plan wie sich bei den US Trägern das Verhältnis bei TB & SB rentiert da ich mit ihnen nicht warm geworden bin ! Aber anhand der Daten kann man jetzt schon erkennen das die Midway mit je einem Flugzeug mehr Pro Staffel auch noch minimum 1x mehr volle Angriffswellen Schicken kann! oO Das kann im Tier X Bereich schon ausschlaggebend sein oO ist ein Unterschied von 5 vollen Staffeln gegen 6 Halbvolle Staffeln oder 4-5 Volle Staffeln ! Das die IJN Flieger gegen Amerikanische Jäger generell keine Sonne sehen muss ich hier jetzt glaube auch nicht erwähnen Hinzu kommt gerade auf Tier X das die Midway mit der F2H Strahlgetriebene Jäger an Bord hat die 180Knoten Fliegen was 6 Knoten mehr sind als IJN Fighter der Stufe X ( Ausgehend von voll Erforschten Schiffen) Also sollte ich früh genug erkennen das meine Flieger von Midway Jägern angegriffen werden hab ich 2 Optionen Suizid Mäßig nahezu alle Angriffsstaffeln verlieren oder sie probieren wieder heil Nachhause zubekommen wobei ich dann aber zum Schutz meine Jäger einsetzen müsste diese ich dann so oder so Verlieren kann! Ja Lange Rede kurzer Sinn - irgendwie wurmt es mich das man als IJN Träger (Streiker Setup hin oder her) doch sehr Gef**** ist wenn man zwangsläufig auf die Midway trifft ^^ und die Chance auf Tier X Träger zu treffen hat man ja schon ab Tier VIII oO
  9. absolute_justice

    Aktueller Zustand der High Tier CVs

    Hallo liebe Community, ich bin seit kurzem stolzer Besitzer einer Midway und aus diesem Grund viel im High Tier unterwegs. Die Tipritz Schwämme waren zugegeben auch ein Anreiz , da ich hier die Midway erstmal kennlernen und einspielen konnte. Nun ist ja bekanntlich pro Seite mindestens 1 CV , weshalb ich immer ein Gegenspieler hatte. Hier sind mir aber ein paar Dinge aufgefallen, vor allem in den letzten 1-2 Wochen: Viele Tier 10 CVs hatten nicht den 5en Captain skill ,,Luftherrschaft" Nun kann man keinen dazu zwingen , den Captain auf das nächste Schiff umzuschulen/mitzunehmen, allerdings hab ich bei verschiedenen Spieler einfach mal nachgeschaut, wie viele CV -Gefechte sie insgesamt haben. Viele dieser Überprüfungen ergaben, dass sie unter 200 Gefechte mit der Klasse gespielt haben-also den Tier 10 mit free exp erforscht. Wo wir schon beim zweiten Punkt wären. Ich bin mitnichten ein pro, jedoch ist es erschreckend , wie wenig Erfahrung viele Tier 10 CVs zu haben scheinen. Es kam mir und meinem Divisionskollegen sogar manchmal so vor, als würde die Midway/Hakuryu die Auto-drop Funktion für die TBs verwenden. Nun kann jeder so spielen wie er will, jedoch ist ein CV nicht irgendein Part des Teams, sondern hat einen -aus meiner Sicht- essenzielle Rolle inne. Klar muss man lernen , aber ich halte es für fragwürdig , ob es denn sinnvoll ist, gerade diese Klasse mit free exp Tier 10 freizuschalten. Als nächstes scheint es mir so, als würden viele CV Spieler davon ausgehen, den gegnerischen CV zu töten wäre ihre einzige und wichtigste Aufgabe. Mir ist durchaus bewusst , dass es überaus nützlich ist, jedoch nur wenn der CV nach einem Angriff tot ist. Braucht man zwei oder sogar 3 Anflüge , ist das Spiel i.d.R gelaufen und der gegnerische CV hat/sollte seinen dmg gemacht haben. Im low Tier sieht man oft, wie CVs ihre Flieger am Kartenrand fliegen lassen um ungespotted zum CV zu gelangen. Dies sieht man jetzt sogar auf Tier 10-selten, aber es kommt vor. Merke: Wenn du den gegnerischen CV töten willst, dann nimm den kürzesten Weg , sprich durch die Mitte. Ich sage nicht, du sollst über so viel AA wie möglich fliegen, allerdings gibt es fast immer eine Lücke , wo du durchfliegen kannst. Der Weg 1x am Kartenrand ist schlicht zu lang. Seit kurzem scheint es in Mode zu sein, mit den Jägern den Alt Befehl auszuführen. Dagegen ist ansich nichts falsch, allerdings hab ich ( vor allem Hakus mit Fighter Setup ) viele CVs gesehen, die irgendwo rum "sensen" , ohne das da Flieger vom Himmel fallen. Durch diesen Angriff wird viel Munition verbraucht, deshalb sollte man ihn sorgsam benutzen oder man muss schnell wieder zurück und das Team ist schutzlos ! Zum Schluss noch der Part des spottens. Ich selber muss mich häufig ermahnen , den DD offen zu halten und die DB/Jäger Staffel über ihm kreisen zu lassen. Deshalb erwarte ich nicht, dass ein CV diesen Job immer macht, es geht schlicht in der Hitze des Gefechts unter-manchmal. Allerdings hab ich in letzter Zeit kaum einen CV gesehen, der diesen Job auch nur im Ansatz für teamdienlich angesehen hat. Dass wären so meine Eindrücke der letzten Wochen von den High Tier CVs. Erkennt ihr dort parallelen zu euren Erfahrungen oder sind es nur subjektive Wahrnehmungen und ich dramatisiere zu sehr ? Was für Eindrücke habt ihr von den CVs in letzter Zeit ? Wichtig: Es geht mir nicht über das Thema CV OP/ CV Nerf....auch wenn es oft von manchen Spielern im random gefordert wurde-nachdem sie von einem CV versenkt wurden. LG Justice
  10. Le mois touchait à sa fin. Au dessus du Brooklyn Bridge, l'une des dernières lunes de février - une gibbeuse croissante qui serait pleine trois nuits plus tard, tout au plus - brillait d'une lueur éclatante. Sa lumière se réverbérait sur l'eau de l'East River ainsi que dans les quelques flocons éparses. Malgré l'heure trop avancée, les éclats et reflets permettaient d'y voir clairement ; de plus, les illuminations colorées de New York renvoyaient une ambiance vivante, festive. La légende voudrait que cette ville ne dorme jamais ; que l'activité y soit toujours à son comble. Et en effet, on pouvait entendre toutes sortes de bruits venant de toutes les directions, de prêt et de loin, trahissant du mouvement. Néanmoins, la rivière, elle, était calme. En tout et pour tout, un seul navire fendait ses eaux, très lentement, s'avançant sans se presser le monde du monde en direction du large. Quelques curieux sur les rives l'observaient avec intérêt. Il faut dire que ça n'était pas le genre de chose qu'on voyait tous les jours. Certes, une certaine quantité de navires, des destroyers aux porte-avions, transitait par là de temps à autre. Mais là, c'était autre chose. Celui-ci avait une certaine majesté qui le faisait se distinguer des autres. Il n'avait pas vraiment de design spécial ou quoi que ce soit qui puisse aider un novice à le différencier, et pourtant en émanait l'aura d'une légende. Peut-être était-ce à cause de son allure, simple mais efficace, lisse et agréable, paroxysme de tous les essais et succès passés. Ou bien, à cause de son nom, auquel il se devrait de faire honneur – car on ne peut se permettre de salir un nom aussi légendaire. Son capitaine se le promit. Assis au bord du pont, à la proue, sur le coté tribord du navire, les jambes se balançant mollement au dessus de l'eau, il fixait les lumières de la ville. Il n'était pas seul. Quelqu'un marchait derrière lui. « Assez impressionnant, non? Fit celle personne. -De quoi tu parles ? Demanda Last sans se retourner. Tu en as déjà vu. Sheep a la sienne depuis le premier janvier. -Ouais, mais Sheep, c'est Sheep, répliqua l'autre. Ça n'est même pas impressionnant qu'il mette ses mains sur ce navire, c'est juste... normal. -Je sais pas si je dois prendre ça comme un compliment ou comme un insulte... -Tu sais très bien ce que je veux dire. Sheep se balade en porte-avion tout le temps. Toi, t'es plus branché destroyers, alors c'est plus impressionnant. Je m'attendais à ce que tu chopes Gearing ou Khabarovsk en premier. -Cette fois, je ne sais pas ce qui est le plus curieux, que tu ais évité de mentionner Shimakaze, ou que tu ais purement oublié Z-52...» L'autre ne répondit pas. Lassé, Last se retourna enfin pour faire face à Verdandi. «Tu sais, le premier navire que j'ai commandé était russe. -Ouais, c'est Gremy me semble. -Mais, continua-t-il, si on parle en termes de gravir les échelons, j'ai commencé deux design à peu prêt en même temps. Les destroyers de fabrication japonaise, et les porte-avions conçus aux Etats-Unis. Il est largement plus légitime pour moi de me voir octroyer le droit de commander celle-là plutôt que Geary ou Khaba. -Ca fait sens, j'imagine. Qu'est-ce que t'as fait d'Essex ? -Qu'est-ce que tu voulais que j'en fasse ? Répliqua Last, soudainement agacé. Vendu et démantelée. Pour autant que je l'ai aimée, je n'ai plus besoin d'elle maintenant.» Un silence suivit cette déclaration. «T'es sur les nerf, finit par dire l'autre capitaine. C'est la pression de rentrer dans la cours des grands, hein ? -La peur de perdre ? Non. Je n'ai pas peur de perdre et encore moins du ridicule. Si c'était le cas, je ne me serais même pas donné afin d'obtenir ce navire. -Alors, qu'est-ce que c'est ? -Sheep. Qui d'autre. -Ah. Ça t'as vraiment énervé, ce qu'il a dit, hein ? » Peut-être que le déclic fut le ton un poil sarcastique de Verdandi ou son petit sourire moqueur. Last se leva d'un bond et pointa l'autre bout du pont. « Qu'est-ce que tu vois ? Lança-t-il agressivement. -Des chasseurs. Des dizaines de chasseurs. -Exactement ! Quatre-vingt un Grumman F8F ! Quatre-vingt un des meilleures chasseurs qui existent ! Dès que j'ai eu ce rafiot c'est la première chose que j'ai acheté ! Tu verras, qu'il disait, c'est un bon bateau mais ça a peu d'impact sur le champ de bataille, même en strike ! Bah on va voir, si j'ai tout acheté pour rien ! On va voir, si Mademoiselle et ses Grumman sont inutiles !» Serrant les poings et baissant la tête, il ajouta à voix basse : « Ma Midway sera un ouragan qui causera autant d'explosions dans les airs que sur les mers... Elle mettra la pression sur ces deux flancs, aussi impossible que ce soit... Et quant à Sheep... je... » Un instant passa, muet, presque sourd, avant qu'il lève la tête et hurle à tout New York : « Je lui apprendrai personnellement que mes ouragans se finissent toujours par un Ciel Dégagé !» Quelques secondes plus tard, après avoir laissé le temps à ces mots de se graver dans les esprits avant de s'envoler dans les airs, il conclut en murmurant : "Ne lui dit pas que j'ai ça, s'il te plait". Verdandi jugea que Last avait dit ce qu'il avait et dire et se permit de reprendre la parole. « Bah t'es motivé. C'est cool. Du coup, on se met au boulot ? -De quoi tu parles ? » Avec un grand sourire, Verdandi désigna une digue non loin. Plusieurs containers très reconnaissables s'y entassaient. Des containers tous remplis de peinture. « C'est cadeau, fit-il. Par contre, c'est pas moi qui peint.»